…و خلوتی که به‌سنگینی ، چون پیری عصاکش , از دهلیزِ سکوت می‌گذرد

یک پاسخ

  1. نمی دونم باید از مجسمه ساز کمال طلب سپاسگزار این زیبایی باشیم یا عکاس باریک بین یا دنیایی که اصرار داره بگه فقط توی نقصان امکان تحقق کمال هست.
    در هر حال اگه کمال اولیه نبود، اگه کادر دوربین نگاه مارو به این زاویه نکشونده بود، «نقص» به ذهنمون میدون نمی داد که بقیه شو تصور کنیم و به روایت خودمون کاملش کنیم.
    انتخابت عالی

    نوامبر 29, 2011 در 6:20 ب.ظ.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s