…و خلوتی که به‌سنگینی ، چون پیری عصاکش , از دهلیزِ سکوت می‌گذرد

آفرینش پوچ

* * *

هیچ چیز نمیتواند به اندازه‌ی یک اندیشه‌ی منفی در خدمت هنر قرار گیرد .

روش‌های مبهم و شرم‌ آور اندیشه‌ی منفی به همان اندازه برای آفرینش آثار بزرگ ضروری ست که سیاهی برای سپید.

کار کردن و آفریدن برای هیچ ، پیکر‌تراشی با خاک رس  ، با آگاهی به اینکه سرانجام اثری که آفریده‌ایم ویرانی‌ست ، اگرچه سده‌ها دوام آورد ،همان خردی ‌ست که به دشواری به دست‌ می‌آید و از اندیشه‌ی پوچ سرچشمه می‌گیرد .

کوشش برای انکار از یک سو و ستایش از سوی دیگر راه آفریننده‌ی پوچی را باز‌می‌گشاید و موجب می‌شود تا وی تهی را سرشار از رنگ‌های خود کند .

آلبر کامو –  افسانه‌ی سیزیف (ص146)



پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s